خبرنگار – مهدی کیان: آقای غفاری، با تشکر از وقتی که در اختیار ما گذاشتید. پروژه سینمای کودک شما با وجود دشواری‌های مالی اولیه، با عشق پیش رفت. به نظر شما چرا کار فرهنگی برای کودکان، این‌قدر «بنیادین» و سرنوشت‌ساز است؟

رضا غفاری: از شما سپاسگزارم. سوال بسیار کلیدی را مطرح کردید. پاسخش در یک کلمه است: “شالوده”. شخصیت، خلاقیت و هویت فرهنگی یک انسان، در سال‌های کودکی شکل می‌گیرد و تثبیت می‌شود. اگر ما بخواهیم جامعه‌ای سالم، پویا و اخلاق‌مدار در آینده داشته باشیم، چاره‌ای نداریم جز اینکه از امروز، برای ذهن و روح کودکانمان سرمایه‌گذاری کنیم. یک فیلم، یک نمایش یا یک کتاب خوب، می‌تواند جرقه یک ایده زیبا، تقویت حس همدلی یا پرورش یک استعداد در کودک باشد. این تاثیر، ماندگار و عمیق است، چون بر روی یک صفحه تقریباً سفید حک می‌شود. ما با کار فرهنگی برای کودکان، در واقع داریم زیربنای فکری نسل آینده شهر و کشورمان را می‌سازیم.

با این توصیف، فعالیت‌های شما در این مجموعه جدید، مثل راه‌اندازی سالن تئاتر و مرکز پژوهش، چه نقش مکملی در کنار سینما ایفا می‌کنند؟

غفاری: بسیار عالی است که به این جنبه توجه کرده‌اید. ما به دنبال ایجاد یک «اکوسیستم فرهنگی» کامل هستیم. سینما، کودک را در نقش یک مخاطب منفعل اما تاثیرپذیر قرار می‌دهد. اما تئاتر، او را به بازی می‌گیرد. از او می‌خواهد خودش را جای شخصیت‌ها بگذارد، احساساتش را بروز دهد و این یک تمرین عملی برای زندگی است. مرکز پژوهش نیز پشتیبان علمی این اکوسیستم است. ما در آنجا به مطالعه سلیقه، نیازهای روانی و علایق کودکان می‌پردازیم تا بدانیم واقعاً چه محتوایی برای آنان مناسب است. این سه بخش در کنار هم، مانند یک سه‌پایه محکم عمل می‌کنند که هم کودک را سرگرم می‌کند، هم به او قدرت بیان و خلاقیت می‌بخشد و هم مسیر را برای ما تولیدکنندگان محتوا روشن می‌کند.

 و به عنوان سوال پایانی؛ شما به آینده و نسل‌های آینده اشاره کردید. آرمان شهرى که شما در ذهن دارید و برای تحقق آن تلاش می‌کنید، چه شکلی است؟

غفاری: (با لبخند) من به جای کلمه “آرمان‌شهر”، از عبارت “اراکِ فردا” استفاده می‌کنم. من اراک فردا را اینگونه متصورم: شهری که در آن، هر کودک و نوجوانی، حداقل یک “خانه امن فرهنگی” دارد. جایی که می‌تواند رویاهایش را پیدا کند، استعدادش را بشناسد و مهارت‌های زندگی را در قالب بازی و هنر بیاموزد. شهری که بزرگان فردایش، کسانی هستند که دیروز در همین سالن‌های تئاتر و سینما پرورش یافته‌اند. اگر ما بتوانیم حتی برای یک کودک، مسیر زندگی‌اش را با یک فعالیت فرهنگی روشن کنیم، بزرگ‌ترین سود ممکن را برده‌ایم. این همان میراث ماندگاری است که به دنبال آنیم.